Image default
Գրական Անկյուն

Էլիզա Պետրոսյան «ՄԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ»

Ու՞ր են խոսքերդ,

Ու՞ր`կարծիքներդ,

Ու՞ր են նրանք,որ փարատում էին քեզ

Ու՞ր են մտերիմներդ

Ուր ծանոթներդ

Ու՞ր են նրանք,որ ամոքում էին քեզ

Ո՞ւր են գնացել

Կարծես անհայտացել

Չէ՞ որ դու նոր ես հասկացել

Որ այն ինչ եղել է` անցել, գնացել

Դեռ վաղուց է քեզ համար անէացել

Չեն էլ իմանա  ու չեն հասկանա

Որ չպետք է թողնեն հույսը հեռանա

Մութը կնկնի` լույսը կբացվի

Ու չենք հասկանա,թե ինչպե՞ս անցավ,

Այն խենթ երազը ու՞ր անհայտացավ:

Չէ չէ մանկություն մի գնա` արի

Արի,լուսավորի խավարը կյանքի:

loading...

Կարդացեք նաև

Արշակ Սեմիրջյան . “ԱՌԱՆՑ ՔԵԶ”

admin

Սերվանտեսի հումանիստական եւ բարոյագիտական հայացքները «Դոն Կիխոտ» վեպում

admin

«Metempsixoz» ` մի նոր տոն ընթերցասերների համար

admin